Het is niet voor niets dat ik samenwerk met Wies van Beek, Ademcoach.

Het eerst volgende Event is vrijdag 24-9: Adem Opstellen Stilte, in Hedel De Sterregaard. Wat een mooie kans, daar kijk ik naar uit.

Wies is al langere tijd, met haar bedrijf Breathcompany, aan de slag om mensen te laten ervaren wat het belang is van een gezond adempatroon. Al langere tijd geeft ze ademsessies in Huis van Jonathan.

In Huis van Jonathan zelf zien we naast cliënten voor Haptotherapie, coachees die komen voor systemisch coachen en coaching op haptonomische basis. En wat opvalt is dat steeds vaker mensen met fysieke klachten, spanningsklachten, stress, hyperventilatie, zich melden. Door de lockdown en thuiswerken, zien we mensen die haptonomisch gezien weinig ruimte innemen. Letterlijk én figuurlijk. Er is weinig beweging (geen gang meer naar kantoor, een gebrek aan ontmoetingen met collega’s en vaak een klein werkplekje in huis) en zo ook weinig ruimte in de ademhaling. Oppervlakkig, ondiep en in een gejaagde frequentie.

Hoe mooi is het dan dat we een combinatie kunnen maken in een coachingstraject met Wies als ademcoach. Daar ben ik dankbaar voor.

Ik zelf heb een achtergrond in de fysiotherapie en weet het één en ander over ademhaling. Daarnaast bezie ik de ademhaling ook vanuit haptonomisch perspectief. Ook zéér waardevol. Maar de échte expert in coaching van ademhaling is een aantal jaar geleden al binnen gewandeld.

Ik probeer veel uit, zo ook de ademsessies bij Wies. Dit bracht me een specifiek beeld tijdens een van de sessies.

En hoe dit verder is gegaan o.a. in het afgelopen half jaar, is een persoonlijk verhaal wat ik met jullie wil delen. Om het kostbare van onze ademhaling kracht bij te zetten.

Mijn verhaal

Als je mijn bio leest op de website van Huis van Jonathan, dan is een eerste ding wat opvalt, mijn levensstart. Niet iedereen groeit in een moeder die ziek is (kanker) en ook niet iedereen wordt 2 maanden te vroeg geboren. Tja, dat is nou ook wat hè. Maar mijn persoonlijke overtuiging is dat kinderen hun eigen ouders kiezen en daar terechtkomen om hun ‘levenslessen’ aan te gaan. Nou heb ik 3 moeders gehad in mijn leven en daar kan je heel ingewikkeld over doen, maar je kunt er ook het goede van zien.

Mijn biologische, enige échte moeder, was een krachtige prachtige vrouw, die mij gezond op de wereld heeft gekregen. Wat een rijkdom is dát.

Daarna heeft mijn grootmoeder, de moeder van mijn vader, mij liefdevol vertroeteld als zijnde haar 10e kind. Wat een kado!

En als 1-jarig hummeltje kwam ik weer uit bij mijn vader en 3e moeder. Stiefmoeder noemen we dat en daar vinden we van alles van. Zo ook ik; het minder goede en ook al het goede.

Waar ik heen wil, is dat je zult begrijpen dat als je de start leest en daarbij optelt het werk dat ik doe, heeft gemaakt dat ook ik met eigen stukken bezig ben geweest. Het begint altijd bij persoonlijke ontwikkeling én dit houdt ook eigenlijk nooit op. Dat hoeft ook niet. Gelukkig.

En zo overkwam het mij simpelweg dit voorjaar dat ik een beeld binnenkreeg van mijzelf als baby in de arm van mijn moeder waar mijn vader naast stond. Ze keken elkaar aan en het gevoel van ‘wat moeten we nu met haar’ kwam vol bij mij binnen. Mijn onzekerheid over ‘er mogen zijn’, mijn bestaansrecht. Naast een ‘mama; jij bent ziek en ik ben gezond’, het gaat dan over leven en dood. Wat een thema’s heb je dan te pakken en welke ruimte mag en kun je dan innemen als kind?

Er zijn mensen die dit snappen en er zijn mensen die nu denken ‘wat een onzin allemaal, dat kan niet’. En beide zijn oké. Als je het herkent hoef ik niets uit te leggen. De andere reactie is vanuit ons hoofd en die is ook prima. Realiseer je alleen dat alles wat wij denken we zelf tot waarheid maken.

De imprint zit diep opgeslagen is ons lijf en op willekeurig een moment kan het getriggerd worden. Door een opstelling of door je eigen ademhaling. Zo ook bij mij. Of je nu wilt of niet of je het nu leuk vindt of niet. Diepe emotie kwam er kortstondig bij mij omhoog. Tranen over mijn wangen en ik weet nog dat ik onmiddellijk mijn handen voor mijn gezicht deed. Volledig ‘er niet willen zijn’ en daarmee kwam ik op nog een laagje dieper uit. In de buik van mijn moeder. Dit had ik eerder ervaren in één van de sessies bij Wies. Nu kwam voor mij heel hard binnen: mag ik wel leven als mijn moeder doodgaat? Heb ik dat recht? Wie ben ik om te mogen leven? Komt het door mij dat ze doodgaat? Neem dan maar is ‘ten volle je leven aan’. En wat is dat dan eigenlijk? Misschien ken ik het leven wel alleen ‘met de handrem erop’ of in een sukkeldrafje in z’n 3. Tja, …dat doet je toch even naar adem happen nadat je adem stokt in de keel. Adem in en adem weer uit. Levensadem…ademen is simpelweg leven. We kunnen nog geen 3 minuten zonder. Onze ademhaling is het meest waardevolle deel van ons leven en toch nemen we zonder meer aan dat op elke uitademing een inademing volgt. Zo kom ik uit op de longen, deze vertegenwoordigen het vermogen om het leven in ons op te nemen en uit te stralen. Laat nou net longproblemen meestal betekenen, als je naar het lichaam kijkt en wat het je verteld, dat we bang zijn het leven in ons op te nemen of denken niet het recht te hebben om voluit te leven.

Nu kan ik als fysiotherapeut uit de kinderrevalidatie die hier best het een en ander van weet zeggen: tja Muriel, dat heeft te maken met je vroeggeboorte en de rijping van de longblaasjes. Klopt. En mijn longinhoud is ook iets minder dan gemiddeld. Maar adem maar eens diep in, houdt het een tijdje vast, om vervolgens lang uit te ademen door je mond en voél simpelweg de levensstroom door je heen gaan. Herhaal dit een aantal keer: hoe krachtig is dit!

Een gevoel van rust en vitaliteit, een onuitputbare bron die we altijd voor handen hebben. Zo ook ik. Middels mijn ademhaling, de bewustwording hierop, de mogelijke training of het werken hiermee, maken dat ook ík een nieuwe dimensie voel in ‘het leven ten diepste aannemen’ en zachtjes zeggen: dank je wel lieve mama, jij hebt mij het leven gegeven, dank daarvoor en alleen al om jou te eren zal ik zorgen dat ik er iets van maak. En zo is er een nieuw inzicht ontstaan.

Je eigen patronen ontrafelen kost tijd, arbeid en doorzettingsvermogen. Met veel plezier, maar ook spanning, tranen én humor ben ik met opstellingen voor mijzelf bezig geweest. Dit is ook nodig wil je jezelf dit mooie ambacht (opstellen), dit vak eigen maken. en met die van anderen bezig geweest. In stilte komt aan de oppervlakte wat er in de diepte van jouw systeem leeft en wat jou reactie hierop is. Mogelijk nog steeds in het heden, terwijl je met je hoofd prima begrijpt dat je er gerust mag zijn. Zo ook ik. Er zijn vele manieren waarop je je bewust kan worden van je patronen. Luister eens naar je eigen adempatroon, voel maar eens.

Pak jij je levensstroom ten volle en geniet je met volle (adem-)teugen van alles wat er is? Ik inmiddels wel en ik beveel het je van harte aan.

Mocht je nadat je dit gelezen hebt denken dat dit Event iets voor jou is omdat je b.v. worstelt met een thema, niet van een hardnekkig patroon afkomt of opmerkt hoe onregelmatig, ondiep of gejaagd jouw adem is, meld je dan aan.

Meer informatie opvragen mag ook altijd.

Info/Tickets: www.breathcompany.nl / agenda.

Info: www.huisvanjonathan.nl

Lieve Wies, ik dank je voor het komen op mijn pad. Samen, liefdevol creëren vanuit ieders eigen passie. Hoe krachtig is dat!

 

 

© Copyright 2019 - Huis van Jonathan